نشست خبری چخوف، ساد برگزار شد؛
جزئیات اجرای یک نمایش متفاوت در بیمارستان مخروبه
به گزارش کنکور هنر نشست خبری گروه اجرایی نمایش چخوف/ساد با حضور نویسنده، کارگردان، آهنگساز بعضی از بازیگران این اثر نمایشی برگزار گردید.
به گزارش کنکور هنر به نقل از روابط عمومی پروژه، نشست خبری نمایش «چخوف / ساد» با حضور محمد رحمانیان (کارگردان)، نازنین کریمی (تهیه کننده) فردین خلعتبری (آهنگساز)، هادی ثابت (نوازنده)، سودابه خسروی (طراح چهره پردازی)، حسن علیشیری (مشاور کارگردان)، مریم ناظم الرعایا (طراحی صحنه) و تعدادی از بازیگران این نمایش و اهالی رسانه در شهر کتاب الهیه برگزار گردید.
روایت رحمانیان از تولید و اجرای یک نمایش در بیمارستان
در ابتدای این نشست رحمانیان درباره چگونگی شکل گیری نمایش «چخوف / ساد» اظهار داشت: این نمایش از اول قرار نبود «چخوف / ساد» باشد و با کلاس هایی آغاز شد که من و مهتاب نصیرپور برای آموزش بازیگری در ترم های مختلف راه اندازی کردیم و در یکی از این کلاس ها من عنوان کار را روی آثار چخوف گذاشتم و چندین کلاس برگزار شد و شاید حدود ۷۰ نفر درگیر این پروژه شدند، اما خروجی چندان مناسبی نداشت و ما درحال آماده شدن برای اجرای آثاری از چخوف با نام «چخوف نازنین» بودیم.
وی افزود: در این فاصله قاسم جعفری مکان جدیدی را برای تئاتر محیطی به نام «بوتیک تأتر ایران» افتتاح نمود که بدنه اصلی آن در واقع بیمارستان «امید» بود. همزمان که در حال تغییر نمایشنامه برای اجرای آن در این بیمارستان بودم، نازنین کریمی به گروه پیوست و این امکان را برای ما فراهم نمود که سالن را بر مبنای طراحی مدیر هنری، محسن شاه ابراهیمی و اجرای درخشان مریم ناظم الرعایا مجهز و آنجا را تبدیل به جایی برای اجرا نماییم که هم مختصات یک بیمارستان را داشت و هم جایی برای تماشا بود و این مجموعه کاری بود که ما انجام دادیم.
رحمانیان ضمن اشاره به موسیقی کار هم اظهار داشت: من از فردین خلعتبری خواهش کردم که برای این نوع اجرا در این مکان طراحی موسیقی داشته باشد و این صورت گرفت. بعد از آن هم سودابه خسروی به ما پیوست که می دانیم طراح گریم سینماست و همیشه به ما لطف داشته و این سومین یا چهارمین کاری است که با ما همکاری می کند و مهربانانه در کنار ما ایستاد و طراحی گریم را با عنایت به همه مختصات پذیرفت. همینطور این چندمین کاری است که با حسن علیشیری بعنوان مشاور کار می کنم و در کنار تمام این دوستان نمایش را روی صحنه بردیم.
این نویسنده و کارگردان تئاتر اضافه کرد: چخوف حدود ۶۰۰ داستان کوتاه دارد که حدود ۲۰۰ اثر به فارسی ترجمه شده و ما ترجمه فارسی داستان کوتاه «جراحی» را در نمایش نداشتیم. بنابراین، از میان تمام آنها که باقی مانده بود، ۱۵ کار را انتخاب کردیم. البته من حدود پنج ماه است که این نمایش را اجرا می کنم، اما روند این همکاری آن خیلی طولانی تر است. بعنوان مثال، قطعه «زن بی پناه» را شخص دیگری بازی می کرد، اما وقتی نوشین اعتماد افزوده شد، به این نتیجه رسیدیم که چقدر برای این نقش مناسب می باشد.
وقتی خوانش یک نمایشنامه زندگی آقای کارگردان را زیرو رو کرد
رحمانیان درباره چگونگی تسلط خود به بیماری های روانی هم با ارجاع به گذشته خود توضیح داد: خواندن نمایشنامه پتر وایس «ماراساد» و بعدتر دیدن اجرای پیتر بروک از این نمایشنامه و همینطور نقد سوزان سانتاگ از این نمایشنامه، زندگی من را زیر و رو کرد و اگر بخواهم خط کشی در زندگی هنری خود داشته باشم به قبل و پس از خواندن این ها تقسیم می شود.
در ادامه جلسه، رحمانیان در پاسخ به این پرسش که تا چه اندازه در آثار شما به مخاطب عام توجه می کنید اظهار داشت: من به وی در ادامه، در پاسخ به این که چرا به نمایشنامه های ایرانی نمی پردازد، اظهار داشت: دلیل نپرداختن به نمایشنامه های ایرانی را نمی دانم. زندگی کاری من از سال ۹۲ پس از چهار سال ممنوع الکاری ادامه پیدا کرد و برایم بخش اسنادی تئاتر مهم بود. بعنوان برایم «ترانه های محلی» و کارهایی که در این فضا انجام دادم، مهم بود، چون به نظر خودم سندی از یک دوران مثل «عشق روزهای کرونا» عرضه می دهم و احتمالا نمایشنامه های قوی نیستند، اما به علت وجه اسنادی برایم مهم هستند.
این کارگردان تئاتر درباره اجرای نمایشنامه هایی مانند آثار شاهنامه و ابولقاسم فردوسی اظهار داشت: باید به این فکر نماییم که چطور می توانیم نمایشنامه هایی مانند فردوسی را با اجرایی ساده تر روی صحنه ببریم. من سه طرح درباره کارهای فردوسی بخصوص «سیاوش» دارم و امیدوارم امکانی برای اجرای آن روی صحنه فراهم گردد.
وی تصریح کرد: صحنه های ما چندان امکان اجرای نمایشنامه هایی در فضای کارهای فردوسی را ندارد و شاید تنها سالن خوب موجود تالار وحدت است که آن هم برای از ما بهتران شده است، چون قرار بود نمایشی را در تالار وحدت اجرا کنم اما نامه ای را نوشتند که برپایه آن من امکان استفاده از سالن های دولتی مثل تالار وحدت، تئاتر شهر، سنگلج و ایرانشهر را ندارم.
رحمانیان درباره چگونگی تسلط خود به بیماری های روانی هم با ارجاع به گذشته خود توضیح داد: خواندن نمایشنامه پتر وایس «ماراساد» و بعدتر دیدن اجرای پیتر بروک از این نمایشنامه و همینطور نقد سوزان سانتاگ از این نمایشنامه، زندگی من را زیر و رو کرد و اگر بخواهم خط کشی در زندگی هنری خود داشته باشم به قبل و پس از خواندن این ها تقسیم می شود.
موسیقی مجلل ما باید از «چخوف / ساد» رحمانیان درس بگیرد
در ادامه، فردین خلعتبری درباره چگونگی ساخت موسیقی نمایش «چخوف / ساد» تشریح کرد: وقتی آدم با آقای رحمانیان کار می کند، مسئولیتش کمتر می شود؛ چون معمولا پروژه هایی هستند که باید تا لحظه آخر مواظب باشید که اتفاق خاصی نیفتد. به علت این که بخشی از اجرای کار بداهه نوازی است، آهنگساز این کار تنها من نیستم بلکه بخشی از مسئولیت اجرای این کار به عهده هادی ثابت و این دومین همکاری ما با یکدیگر است.
این طراح موسیقی تشریح کرد: خیلی از موزیسین ها وقتی کنار سینما و تئاتر قرار می گیرند، امکان دارد فکر کنند دارند لطف می کنند، اما نمی دانند از طریق تئاتر به سینما به موسیقی و از طریق همراهی ادبیات با هنرهای تجسمی لطف می شود. هیچ آدمی منفک از تأثیرپذیری از محیط پیرامون نیست و تأتر خیلی زیاد این شرایط را بوجود می آورد. امکان این وجود دارد که برای هر بار اجرا موسیقی جدیدی نوشت و بنابراین بداهه نوازی اتفاق خوبی روی صحنه است و اگر نوازنده توانا باشد، می تواند خلق الساعه باشد و آن اجرا با اجراهای دیگر متفاوت باشد.
اجرای یک نمایش در شرایط محدود امکانات
در ادامه سودابه خسروی با یادآوری این که عمده فعالیتم در زمینه سینما بوده است، اظهار داشت: ایده های آقای رحمانیان همیشه برایم جذاب و جالب است و خیلی به موضوعات به شکل مینیمال نگاه می کند و چندان درگیر شرایط نیست. ما این شعر «هنر برتر از گوهر آمد پدید» را بارها شنیدیم و معتقدم در شرایطی قرار می گیرید که دیگر امکان خریدن هنر با پول وجود ندارد و حتی با فقدان امکانات هم خروجی هنری لازم را به دست می آورید و این در مورد آقای رحمانیان در این چند کار صدق می کند و در محدودترین شرایط بهترین کار را عرضه می دهد.
خسروی اضافه کرد: وقتی لوکیشن و بداهه موجود در اجرا را دیدم، خیلی برایم جذاب بود و برای گریم تلاش کردیم خیلی مینیمال به نظر برسد و یک چیز کلی برای همه بازیگرها بشکلی که انگار همه در این بیمارستان هستند و مشکل روحی دارند، در نظر گرفتیم؛ یعنی یک جوری به نظر بیاید که انگار تمام بیماران برای اجرای نمایش، خویش را گریم می کنند. بعنوان مثال؛ تلاش کردیم کسی که حالت فراموشی دارد، گریم خویش را نصفه بگذارد.
آقای شاعر و ایده هایی برای آینده تئاتر ایران
در ادامه حسن علیشیری شاعر و ترانه سرا درباره همکاری خود با رحمانیان اظهار داشت: این چهارمین همکاری من با آقای رحمانیان است و از ایشان و تیم درجه یک شان یاد می گیرم و در کنار بقیه گروه کارگردانی تلاش کردیم فضای مورد نظر ایشان را در تمرین و اجرا فراهم نماییم و با عنایت به صحبت های خانم خسروی، هر اجرا متفاوت می باشد و برای من بعنوان مخاطب تئاتر اتفاق ویژه ای دارد و واکنش مخاطب به این میزان بداهگی که تمام آن تمرین شده، جذاب است.
وی اضافه کرد: تئاتر خارج از صحنه (آف استیج) مبحث تازه و غریبی نیست، اما این شکل از اجرا و بازخوردگیری از مخاطب اتفاق جدیدی در تئاتر ما رقم می زند که می تواند راه ما را برای کارهای آینده باز کند.
در ادامه مریم ناظم الرعایا درباره همکاری با رحمانیان اظهار داشت: کار کردن با آقای رحمانیان به علت خلاقیت و تسلط به آنچه می خواهد، خیلی راحتتر است. از طرفی با فضای بیمارستان روانی طرف بودیم که بچه ها قرار بود خودشان نمایشی اجرا کنند و باید این طور به نظر می رسید که طراح صحنه خود بچه ها هستند و وسایل ساخته شده و آنچه تدارک دیده شده، باید از ذهن آنها خارج شده باشد. بنابراین؛ فکر می کردیم با وسایل و آنچه اطراف خود مثل مقوا، کارتن و سیخ (که شمشیر درست کردیم) می دیدند، ملزومات صحنه را بسازیم.
من تهیه کننده نیستم و آنرا دوست ندارم
در ادامه نازنین کریمی درباره همکاری با این گروه تئاتری اظهار داشت: خیلی خوش اقبالم که توانستم در کنار این گروه باشم و خیلی بداقبالم که این همکاری در چهل سالگی برای نخستین بار صورت گرفت. معتقدم این عنوان تهیه کننده برای من نیست و آنرا دوست ندارم و تنها آقای رحمانیان به من این فرصت را داد که همراه آنها باشم. این اتفاق از آنجایی آغاز شد که خیلی جوان بودم و در تئاتر شهر کارگاه شش ماهه ای وجود داشت که به ما نحوه کار با ریتم و بدن را آموزش می دادند و همیشه به این فکر می کردم که چرا ما را به سالن های بزرگ برای اجرا راه نمی دهند و علاوه بر این، اجازه کار نمی دهند؛ اما زمانی که اجرای بچه ها را دیدم، متوجه شدم چقدر صادقانه است و این همان چیزی بود که همیشه دنبال آن بودیم و می توانستیم بیان و بدن خویش را نشان بدهیم و با آن کار نماییم.
در ادامه هادی ثابت درباره نواختن موسیقی ساکسیفون سرصحنه نمایش اظهار داشت: من مجری طراحی موسیقیِ آقای خلعتبری بودم. همیشه آقای خلعتبری جایگاهی در اختیارم قرار می دهد که من خودم را در آن پیدا و ایده هایم را اجرا کنم و در اینجا هم با تم های سخت آقای خلعتبری تمرین کردم و سر جای خود نشستم و کاری که فکر می کردم و از پس آن برمی آمدم را انجام دادم و به شکلی خود من هم بعنوان یکی از اعضای گروه در جریان این تراپی (درمان) قرار گرفتم. خوشحالم این تجربه را از سر می گذرانم و متشکرم از اعتمادی که به من کردند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب