زخم های کودکی به فیلم تبدیل شد حکایتی از تکرار ناخودآگاه نفرت
کنکور هنر: مهدی رضائی کارگردان فیلم کوتاه «پدر سنگ» ضمن اشاره به ایده اولیه این فیلم اظهار داشت که کوشیده است تا تأثیر تروماهای ابتدائی زندگی بر شخصیت بزرگسالی را به تصویر بکشد.
به گزارش کنکور هنر به نقل از خبر آنلاین، مهدی رضائی کارگردان فیلم کوتاه «پدر سنگ» در رابطه با ایده اولیه فیلمش بیان نمود: ایده اولیه «پدر سنگ» تا حد زیادی از دوره ای شکل گرفت که خودم درگیر طرح واره درمانی تروما و بازشناسی برخی از زخم های دوران کودکی ام بودم. در آن دوره خیلی به این فکر می کردم که چقدر ریشه خیلی از انتخاب ها، ترس ها، واکنش ها و حتی روابطی که در بزرگسالی تجربه می نماییم، به سالیان ابتدایی زندگی ما برمی گردد.
وی ادامه داد: این که چرا به آدم خاصی اعتماد می نماییم، چرا از چیزی می ترسیم، چرا گاهی یک الگوی مشخص را در روابطمان تکرار می نماییم یا حتی چرا امکان دارد جذب آدم هایی شویم که قسمتی از همان الگوهای آشنای کودکی را با خودشان دارند همگی به سالیان ابتدایی زندگی ما ارتباط دارند. به نظرم والدین، به عنوان نخستین و مهم ترین رابطه عاطفی کودک، نقش خیلی پررنگی در تشکیل این الگوها دارند. همین دغدغه برای من تبدیل به یک سؤال شد که اگر قسمتی از شخصیت و انتخاب های ما در کودکی شکل گرفته باشد، پس چقدر از چیزی که امروز هستیم، انتخاب خودمان است و چقدر حاصل چیزهایی که به ما منتقل شده است؟ دلم می خواست به جای این که در رابطه با این مسئله حرف بزنم، آنرا به تصویر بکشم و مخاطب را با یک شخصیت و یک موقعیت مواجه کنم که بتواند این زخم ها را در او ببیند. از همین جا «پدر سنگ» متولد شد.
رضائی در رابطه با مرز میان «قربانی بودن» و «مقصر شدن» در این فیلم توضیح داد: برای من این مرز اساسا خیلی باریک است. من فکر می کنم تقریبا همه آدم ها در مقطعی از زندگی شان قربانی شرایطی بوده اند که خودشان انتخابش نکرده اند یعنی خانواده، محیط، تربیت، زخم های کودکی و تمام اتفاقاتی که خارج از کنترلشان بوده است. اما مسئله از جایی آغاز می شود که ما این قربانی بودن را تبدیل به هویت خودمان می نماییم و دیگر هیچ تلاشی برای تغییر خودمان و شرایطمان نمی نماییم.
این کارگردان عنوان کرد: امکان دارد کسی به سبب زخم هایی که از گذشته با خودش حمل می کند، رفتار اشتباهی داشته باشد اما این که این زخم ها را بشناسد و برای تغییرشان تلاش کند یا نه، دیگر انتخاب خودش است. برای همین در «پدر سنگ» نمی خواستم شاهین را فقط یک قربانی یا فقط یک مقصر ببینیم. بیشتر برایم مهم بود که او را انسانی ببینیم که هم زخمی شده و هم امکان دارد دیگران را زخمی کند. به نظرم تراژدی واقعی دقیقا همین جاست؛ این که آدم گاهی برای فرار از تبدیل شدن به چیزی که از آن متنفر است، بدون این که متوجه باشد، همان چیز را بازتولید می کند.
وی در رابطه با انتخاب عنوان «پدر سنگ» خاطرنشان کرد: برای من جذابیت عنوان در همین است که «سنگ» می تواند برای هر مخاطب معنای متفاوتی داشته باشد؛ می تواند سردی باشد، سکوت باشد، خشونت باشد، یک زخم باشد، یک آدم باشد یا حتی چیزی که سال ها از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. فکر می کنم وقتی فیلم یک مفهوم را کاملا برای مخاطب توضیح می دهد، قسمتی از تجربه شخصی او را از بین می برد. ترجیح می دهم مخاطب «پدر سنگ» را ببیند، با آن زندگی کند و در نهایت خودش تصمیم بگیرد که سنگ برای او چه معنایی دارد.
این فیلمساز در رابطه با ارتباط مخاطبان با این فیلم اظهار داشت: برای من «پدر سنگ» قرار نبود فقط قصه شاهین باشد؛ می خواستم هر مخاطبی بتواند قسمتی از خودش را در شاهین پیدا کند. اهتمام کردم فیلم را به شکلی بسازم که مخاطب بتواند کودک وجود خودش را جای شاهین بگذارد و به جای این که فقط شاهد زندگی یک شخصیت باشد، برای لحظاتی با زخم ها، ترس ها و احساسات او زندگی کند.
وی تصریح کرد: به نظرم همه ما یک شاهین کوچک درون خودمان داریم که هیچ گاه در موردش حرف نزده ایم، اما هنوز روی رفتار و انتخاب هایمان تأثیر می گذارند. بدین سبب نمی خواستم همه چیز را توضیح بدهم و بگویم «این اتفاق افتاده، پس شاهین اینگونه شده است»، بلکه می خواستم قسمتی از این مسیر را به خود مخاطب بسپارم؛ شاید در سکوت ها، رفتارها یا زخم های شاهین، چیزی از زندگی خودش را پیدا کند. اگر مخاطب پس از دیدن فیلم، حتی برای چند لحظه با خودش فکر کند که «من تنها آدمی نیستم که این زخم ها را با خودم حمل می کنم»، برای من یکی از مهم ترین اتفاق هایی است که می تواند برای «پدر سنگ» بیافتد.
رضائی در انتها اظهار نمود: طبیعتاً هیچ فیلمسازی در خلأ شکل نمی گیرد و هرکسی از سینمایی که دیده، فیلمسازانی که دوست داشته و تجربه هایی که داشته است، تأثیر می گیرد اما برای من مهم بود که در نهایت «پدر سنگ» شبیه تقلید از سینمای شخص دیگری نباشد. این فیلم برای من آغاز مسیری است که امیدوار هستم در ادامه، زبان شخصی خودم در آن واضح تر و پخته تر شود؛ زبانی که بتواند در رابطه با دغدغه های انسانی، زخم های روانی و پیچیدگی روابط آدم ها حرف بزند، بدون این که همه چیز را به مخاطب دیکته کند. طبیعتاً هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن و تجربه کردن وجود دارد اما امیدوار هستم توانسته باشم در همین گام نخست، حسی را که هنگام تشکیل این فیلم در ذهن و قلبم داشتم، به مخاطب منتقل کنم. چون در نهایت برای من سینما فقط قصه گویی نیست؛ سعی برای منتقل کردن یک حس و ایجاد یک تجربه در ذهن و درون مخاطب است.
«پدر سنگ» اثری اجتماعی و در ژانر ملودرام، روایتی روان شناسانه از تأثیر تروماهای دوران کودکی بر شخصیت انسان در بزرگسالی است. این فیلم داستان شاهین را روایت می کند؛ مردی که در سایه شکاف عاطفی میان پدری سنگ دل و مادری ناتوان، رشد کرده است و زخم های کودکی، مسیر زندگی، روابط و هویت او را شکل داده اند. او تمام عمر می کوشد شبیه پدرش نباشد، اما کم کم همان الگو را بازتولید می کند؛ تا این که در لحظه ای سرنوشت ساز، چرخه ای که سال ها او را در خود اسیر کرده است، گرفتار شکاف می شود.
در این فیلم سید احسان قاسم نژاد، علی استوار، ساناز گنجه، مهرناز علی نژاد، مهدی رضایی، آرش غلامی، ایمان طوسی و علیرضا افضلی نیکو به ایفای نقش پرداخته اند.
به طور خلاصه، اینکه چرا به آدم خاصی اعتماد می نماییم، چرا از چیزی می ترسیم، چرا گاهی یک الگوی مشخص را در روابطمان تکرار می نماییم یا حتی چرا امکان دارد جذب آدم هایی شویم که قسمتی از همان الگوهای آشنای کودکی را با خودشان دارند همگی به سالیان ابتدایی زندگی ما ارتباط دارند. اما مساله از جایی شروع می شود که ما این قربانی بودن را تبدیل به هویت خودمان می نماییم و دیگر هیچ تلاشی برای تغییر خودمان و شرایطمان نمی نماییم. بیشتر برایم مهم بود که او را انسانی ببینیم که هم زخمی شده و هم امکان دارد دیگران را زخمی کند.
منبع: phdhonar.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب